BPC-157
Badanie na zwierzętach może odpowiedzieć na określone pytanie biologiczne. Trzeba wiedzieć, czy obejmowało zdrowe zwierzęta laboratoryjne, sztucznie wywołaną chorobę czy chore zwierzęta domowe. Ważny jest też punkt końcowy. Stężenie we krwi nie mówi samo w sobie, czy zwierzę mniej cierpi.
W części dotyczącej psów oddzielamy farmakokinetykę od opisów leczenia. Część dotycząca kotów wskazuje dostępne źródła i luki. Zgodna nazwa substancji nie zamienia wyniku u psa w wynik u kota.
TB-500
Pies: Watson opisuje cztery przypadki problemów kolana leczonych wieloma metodami; w części pojawia się materiał nazwany TB-500. Nie pozwala to niezależnie potwierdzić jego tożsamości ani wyodrębnić efektu TB-500. Seria przypadków z 2024 roku
Kot: Wybrany zestaw nie zawiera odpowiednio zidentyfikowanego badania interwencyjnego u kotów. Przypadki psie nie wypełniają tej luki.
Źródło i udokumentowany zakres dostępu
- Watson 2024: integrative canine stifle cases. Oryginalna seria przypadków, wcześniejsza udokumentowana analiza; bez nowej pełnej weryfikacji preparatów. Stan sprawdzenia: 2026-10-09.
GHK-Cu
Pies: Starsze doświadczenie na dwunastu pointerach angielskich dotyczy sztucznie wytworzonych ran opuszek i miejscowego kompleksu tripeptydu z miedzią. To dane o ranach, nie o chorobie zwyrodnieniowej stawów. Nie potwierdzają równoważności współczesnych ofert GHK-Cu. Oryginalne badanie z 1996 roku
Kot: Wybrana baza nie zawiera odpowiedniego klinicznego badania interwencyjnego. Psie rany nie zastępują brakującego dowodu u kotów.
Źródło i udokumentowany zakres dostępu
- 1996: copper tripeptide complex and canine pad wounds. Oryginalna praca dotycząca psów z 1996 roku, wcześniejsza analiza abstraktu; bez nowej pełnej weryfikacji materiału. Stan sprawdzenia: 2026-10-09.
KPV
Pies: Wybrane prace jelitowe nie badają psów z przewlekłą enteropatią. Podobieństwo objawu do modelu mysiego nie stanowi właściwego dowodu skuteczności.
Kot: W tym zestawie nie ma także badania interwencyjnego u kotów. Każdy gatunek potrzebuje własnych danych; nie należy łączyć ich w ogólną populację zwierząt domowych.
LL-37
Pies: Ocenione źródło kliniczne dotyczy ludzi. Nie potwierdza leczenia psich ran przy użyciu LL-37.
Kot: Wybrany zestaw nie zawiera także odpowiedniej interwencji u kotów. Katelicydyny właściwe innym gatunkom nie są automatycznie tym samym co ludzkie LL-37. Wspólna rodzina biologiczna nie zastępuje sprawdzenia substancji i gatunku.
Tymozyna alfa-1
Pies: Ocenione tu badania sepsy dotyczą ludzi. Nie potwierdzają leczenia chorych psów za pomocą Tα1.
Kot: Wybrane źródła nie zawierają odpowiedniej interwencji u kotów. Ludzkie markery odporności lub inny lek immunomodulujący nie wypełniają tej luki.
Epitalon
Pies: Wybrany zestaw nie zawiera odpowiedniego klinicznego dowodu przedłużenia życia.
Kot: Nie potwierdza również takiej interwencji u kotów. Starzenie komórek, inne modele zwierzęce i ludzkie biomarkery nie zastępują właściwego badania u żadnego z tych gatunków.
Selank
Pies: Wybrany zestaw nie zawiera odpowiedniej klinicznej interwencji z Selankiem. Ludzkie skale lęku nie dowodzą działania przy stresie separacyjnym.
Kot: Nie potwierdza również takiego leczenia kotów. Niepokój, wycofanie lub stres są najpierw opisami, a nie wspólną diagnozą ani automatycznym wskazaniem substancji.
Semax
Pies: Wybrane źródła nie zawierają odpowiedniej interwencji Semaxem u psów. Ludzkie skale udaru jej nie zastępują.
Kot: Nie potwierdzono tu także interwencji u kotów. Zaburzenia chodu, napady i zmiany zachowania nie powinny poprzez samo słowo objawu prowadzić do pozornie pasującej substancji.
DSIP
Pies: Wybrany zestaw nie zawiera odpowiedniego badania klinicznego DSIP.
Kot: Nie zawiera także odpowiadającego mu dowodu interwencyjnego u kotów. Nocna aktywność lub niepokój nie oznaczają automatycznie tej samej diagnozy co ludzka bezsenność. Badania ludzi nie dają zalecenia leczenia żadnego z tych gatunków.
Pinealon
Pies: Wybrany zestaw nie zawiera odpowiedniej interwencji Pinealonem dotyczącej psich zaburzeń poznawczych.
Kot: Nie potwierdza również korzyści przy zmianach zachowania kotów związanych z wiekiem. Prenatalny model szczurzy nie odpowiada gatunkowi ani automatycznie problemowi starzenia żadnego z tych zwierząt.
CJC-1295 z DAC
Pies: FDA omawia abstrakty CJC-1295 DAC u beagli: obniżona aktywność, wymioty, miejscowe podrażnienie; dokładna forma nieokreślona. Ocena przedkliniczna
Nie czytano tu bezpośrednio pierwotnych abstraktów. Cel był toksykologiczny, nie wykazano sukcesu leczenia.
Kot: Wybrany zestaw nie zawiera odpowiedniej interwencji. Dane innych gatunków nie wypełniają tej luki.
Źródło i udokumentowany zakres dostępu
- FDA 2024: CJC-1295-related bulk drug substances, PCAC briefing. Fragmenty urzędowego PDF przeczytane bezpośrednio, w tym przypisanie badań beagli do DAC; pierwotnych abstraktów toksykologicznych nie czytano bezpośrednio. Stan sprawdzenia: 2026-10-11.
Mod GRF(1-29)
Pies: Wybrany zestaw nie zawiera bezpośrednio przypisanej interwencji wariantem bez DAC. Danych toksykologicznych beagli opisanych w profilu DAC wyraźnie tutaj nie przenosimy.
Kot: Nie udokumentowano też odpowiedniej interwencji u kotów. Badania hormonalne ludzi z innym wariantem nie wypełniają luki dotyczącej gatunku i substancji.
Ipamorelin
Pies: Oceniony zestaw źródeł nie zawiera odpowiedniego dowodu skuteczności. Pooperacyjne badanie ludzi nie jest badaniem leczenia psów.
Kot: Również dla kotów nie przypisano tu pasującego dowodu leczenia. Jest to granica sprawdzonego materiału, a nie twierdzenie o braku badań na całym świecie.
GHRP-2 (pralmorelina)
Pies: Oceniony zestaw źródeł nie zawiera pasującego dowodu korzyści leczenia GHRP-2. Ludzkie badanie posiłku nie odpowiada na pytanie o apetyt psa.
Kot: Nie przypisano tu badania interwencyjnego właściwego dla tego gatunku. Inny lek weterynaryjny o podobnym celu nie zastępuje danych o GHRP-2.
GHRP-6
Pies: W rdzeniu źródeł ocenionych dla tego profilu nie przypisano odpowiedniego dowodu leczenia. Wynik dla D-Lys-GHRP-6 nie rozwiązałby tego bez sprawdzenia substancji.
Kot: Również dla kotów brak tutaj pasującej interwencji. Ludzkie modele nie pozwalają przypisać korzyści weterynaryjnej.
Hexarelin
Pies: Odczytane badania u ludzi nie dowodzą ochrony serca ani skuteczności leczenia regeneracyjnego u psa.
Kot: Również dla tego gatunku nie przypisano pasującego dowodu leczenia. To ograniczona informacja o zestawie źródeł, a nie wyczerpujące potwierdzenie braku badań.
Sermorelin
Pies: Oceniony materiał nie zawiera odpowiedniego badania leczenia psów sermorelinem. Ogólna diagnostyka GH nie zastępuje dowodu korzyści.
Kot: Również tutaj nie ma przypisanej właściwej interwencji. Badanie dzieci ani inny wariant GHRH nie wypełniają tej luki.
Tesamorelin
Pies: Amerykański kontekst leku dla ludzi nie dostarcza dowodu leczenia psów tesamorelinem.
Kot: Oceniony materiał nie zawiera również pasującej interwencji u kotów. Weterynaryjny pomiar natywnego IGF-1 nie byłby badaniem tej substancji.
AOD-9604
Pies: Oceniony rdzeń źródeł AOD-9604 nie zawiera odpowiedniego dowodu leczenia psów. Badania ludzi i natywnego fragmentu HGH nie są jego zamiennikiem.
Kot: Również tutaj nie oceniono pasującej interwencji. To zakres tego stanu źródeł, a nie globalne twierdzenie o całej literaturze.
HGH Fragment 176–191
Pies: Opisane doświadczenie dotyczy szczurów. W ocenionym zestawie nie ma dowodu leczenia psów.
Kot: Brakuje tu także odpowiedniego doświadczenia z fragmentem u kotów. Naturalna regulacja GH lub diagnostyczny wynik hormonalny nie są badaniem podania tej cząsteczki.
MGF (syntetyczny peptyd E)
Pies: W ocenionym tutaj materiale nie przypisano pasującego dowodu leczenia psów MGF.
Kot: Dla kotów obowiązuje ta sama ograniczona informacja o źródłach. Ludzkie pochodzenie komórek lub endogenny wariant IGF nie dowodzą skuteczności podania syntetycznego peptydu E u tych gatunków.
PEG-MGF
Pies: Oceniony rdzeń PEG-MGF nie zawiera odpowiedniego dowodu leczenia psów.
Kot: Nie obejmuje też właściwej interwencji u kotów. Doświadczenie komórkowe z niemodyfikowanym MGF nie rozwiązuje różnicy wariantu ani gatunku.
IGF-1 LR3
Pies: Przypisane prace zwierzęce dotyczą innych gatunków. Rdzeń ocenionych źródeł nie zawiera odpowiedniego dowodu leczenia psów LR3.
Kot: Nie przypisano również właściwej interwencji u kotów. Diagnostyczny wynik natywnego IGF-1 nie dowodzi działania analogu LR3.
IGF-1 DES(1–3)
Pies: W ocenionym materiale DES nie ma pasującego doświadczenia leczniczego na psach. Wymienione gatunki to inne modele.
Kot: Nie przypisano także dowodu interwencji u kotów. IGF-1 w diagnostyce kotów nie oznacza automatycznie tego analogu ani jego korzyści terapeutycznej.
Semaglutyd
Pies: Wybrane tu źródła kliniczne nie dostarczają odpowiedniego wyniku dotyczącego semaglutydu u psów. Nie oznacza to oceny całej literatury weterynaryjnej.
Kot: W tym zestawie nie ma również opracowanego wyniku dla kotów. Badanie eksenatydu u kotów dotyczyłoby innej substancji. Wspólna klasa leków nie wystarcza do przeniesienia wyników.
Tirzepatyd
Psy: W wybranym zestawie nie ma odpowiedniego badania tirzepatydu u psów. Ludzkie HFpEF nie stanowi dowodu dla psa z problemami sercowymi.
Koty: Nie opracowano tu również wyniku dotyczącego tirzepatydu u kotów. Dane o innym leku inkretynowym nie mogą być przypisane tirzepatydowi. To ograniczenie opisuje zakres źródeł, a nie brak badań na całym świecie.
Retatrutyd
Pies: Opracowane tu publikacje nie dostarczają wyniku dotyczącego retatrutydu u psów. Ludzka masa ciała czy choroba kolana nie potwierdzają odpowiedniej korzyści u psa.
Kot: Zestaw nie zawiera również odpowiedniego wyniku dla kotów. Badania innych leków inkretynowych dotyczą innych substancji. To nie jest systematyczny przegląd wykluczający całą literaturę zwierzęcą.
Cagrilintyd
Pies: Opracowane źródła nie zawierają odpowiedniego wyniku dla cagrilintydu u psów. Kontrola masy ciała u ludzi nie rozstrzyga tego pytania.
Kot: W tym zestawie nie potwierdzono również działania u kotów. Ogólny mechanizm amyliny ani dane innej substancji nie zastępują odpowiedniego badania. Opisuje to zakres wyboru źródeł, nie całą literaturę weterynaryjną.
MOTS-c
Pies: Opisane doświadczenia mysie nie są badaniami psów. Starsze zwierzę laboratoryjne nie odwzorowuje automatycznie starszego psa domowego z kilkoma chorobami.
Kot: Wybrane źródła nie zawierają także odpowiedniego wyniku dla kotów. Jest to granica materiału tej strony, nie systematyczne stwierdzenie braku badań na świecie.
SS-31 / Elamipretyd
Psy: eksperymentalna niewydolność serca
Sabbah i wsp. (2016) randomizowali 14 psów z niewydolnością serca wywołaną mikroembolizacją do elamipretydu lub kontroli. Po trzech miesiącach poprawiły się funkcja serca i badane parametry mitochondrialne w grupie elamipretydu.
To rzeczywisty wynik u psów, lecz dotyczący wąskiego modelu choroby. Nie dowodzi dłuższego przeżycia ani ogólnej poprawy ruchliwości starszych psów domowych. Funkcja narządu, model i czas obserwacji są częścią wniosku.
Koty: bez przenoszenia wyniku psów
Opracowany zestaw nie zawiera odpowiedniego wyniku dla kotów. Korzystny wynik u psów nie wypełnia tej luki. Także ludzkie wskazanie dotyczące zespołu Bartha nie jest wskazaniem dla kotów.
Opisuje to zakres materiału tej strony, a nie brak badań na świecie. Wniosek dla kotów wymaga zgodności substancji, gatunku, modelu choroby i punktu końcowego.
Źródło i udokumentowany zakres dostępu
- Sabbah i wsp., 2016 – oryginalny abstrakt w indeksie PubMed, 11.10.2026; bez pełnego tekstu.
Humanina
Pies: Nie opracowano tu wyniku zgodnego jednocześnie z gatunkiem i wariantem humaniny. Modele komórkowe ani badanie HNG nie mogą ukrywać tej luki.
Kot: Wybrany zestaw również nie zawiera odpowiedniego wyniku dla kotów. Nie jest to pełny przegląd wykluczający literaturę zwierzęcą. Przy podobnych nazwach peptydów dokładna tożsamość pozostaje kluczowa.
PT-141 / Bremelanotyd
Pies: Nie opracowano tu odpowiedniego wyniku PT-141 u psów. Ludzkich punktów końcowych HSDD nie interpretuje się jako zachowania zwierząt.
Kot: Zestaw nie zawiera również odpowiedniego wyniku dla kotów. Biologia rozrodu i zachowanie to osobne pytania wymagające własnych punktów końcowych. Nie jest to pełny przegląd literatury weterynaryjnej.
Melanotan II
Pies: Opracowane źródła nie zawierają wyniku dla Melanotanu II u psów. Ludzkie reakcje pigmentacyjne czy seksualne nie są odpowiednimi dowodami zwierzęcymi.
Kot: Nie opracowano tu również odpowiedniego badania kotów. Strona określa granicę wyboru źródeł, nie całkowity brak dowodów.
Kisspeptyna-10
Pies: W tym zestawie nie opracowano odpowiedniego wyniku KP-10 u psów. Ludzka odpowiedź LH nie potwierdza skuteczności weterynaryjnej.
Kot: Nie przedstawiono też odpowiedniego wyniku dla kotów. Badanie KP-54 wymagałoby oznaczenia innego wariantu. Strona opisuje swój zakres, nie całkowity brak badań zwierzęcych.
Oksytocyna
Pies: Opracowane źródła dotyczą ludzi. Nie wynika z nich, że oksytocyna poprawia więź psa z człowiekiem. Pomiar własnego hormonu byłby także czymś innym niż wykazanie korzyści z interwencji.
Kot: Dla tej strony nie opracowano osobnego wyniku dotyczącego kotów. Pytania o zachowanie i położnictwo wymagają odpowiednich źródeł zwierzęcych. Ta granica wyboru nie oznacza braku badań weterynaryjnych na świecie.